Mosterd na de maaltijd (12)

December is een goede tijd een teeltplan voor volgend jaar te maken om vervolgens de biologische zaden te bestellen. Behalve dan pootaardappeltjes en – uitjes, dacht ik trots. Ik heb immers maar liefst drie emmers van dat spul op zolder staan; veilig achter het knieschot.

Althans dat dacht ik. Tijdens het ophangen van het wasgoed even gekeken of de
aardappeltjes nog niet te ver uitgelopen waren. Tot mijn grote verbazing waren alle emmers
bijna helemaal leeg! Behalve wat bruine smurrie en wat drassige papiertjes, met nog
nauwelijks leesbaar het aardappelras, restte helemaal niets? Onderzoek van de smurrie met
een stokje en loep leerde me dat ik vrijwel zeker binnenkort een flinke uitbreiding van mijn
huisgenoten kan verwachten: muizen wel te verstaan! Ze hebben zich verdorie helemaal
volgevreten met mijn kostbare gifvrije pootgoed. De enige troost die ik hier nog aan kan
ontlenen is, dat ik nu vrijwel zeker weet waar de uitdrukking „hij heeft muizenissen‟ (zorgen)
vandaan komt. Vroeger toen wij in dit land nog bittere armoede kende moet zoiets immers
een regelrechte ramp zijn geweest. Hoewel vroeger? De ramp die zich nu geleidelijk aan het
voltrekken is kent vermoedelijk zijn weerga in de geschiedenis niet.

Enkele cijfers ter illustratie. Meer dan de helft van alle regenwouden op aarde is de
afgelopen 50 jaar in een steeds sneller tempo verdwenen door toedoen van de mens.
Hierdoor sterven per dag vele plant- en diersoorten uit, en verdwijnt een onvoorstelbare
hoeveelheid kostbare natuur en verandert uiteindelijk in onvruchtbare woestijn. Het
verdwijnen van het tropische woud is ook een bedreiging voor de mensheid zelf. De
uitgestrekte bossen beïnvloeden het klimaat en vormen een bron van medicijnen. Immers
20% van de totale uitstoot van broeikasgassen is afkomstig van ontbossing van tropische
regenwouden. Daarnaast komt 25% van de hedendaagse medicijnen uit het tropisch
regenwoud. Het aandeel van de veeteelt bij het verdwijnen van het regenwoud is ongeveer
80%! Je zou er bijna depressief van worden. Mijn huisgenoten, de muizen, zijn vergeleken
met mensen slechts onschuldige vegetariërs. Ik zou ze moeten koesteren!

Gelukkig is er hoop. Met vrolijke kwinkslagen weet onze „jeune premier‟, Mark Rutte,
samen met milieuridder Bleker (woestijn)zand, in onze ogen te strooien. “Geen gezeik,
iedereen rijk”. Natuurbehoud is van later zorg, nu is maar één ding belangrijk „groei, groei,
groei, meer, meer, meer‟. Meer kolen- en kerncentrales, meer landbouw en veeteelt, meer
vlees, meer kilometers op de snelweg, meer concurrentie, meer miljonairs, meer echte
Nederlanders, meer mensen aan de zijlijn, meer gezonde banken, meer bonussen, meer
winst, meer jagers, meer consumeren, meer koopwoningen, meer blauw op straat, meer
straffen, meer, meer, meer…. Je zou er moe van worden of zoals het asociale orkest het ooit
treffend verwoordde: “Stem op mij, stem op mij en op de asociale volkspartij, lage lonen,
hoge huren, onbetaalde overuren, stem op mij, stem op mij.” Hoop doet leven, hoop geeft de
argeloze burger moed.

Gelukkig heb ik muizen die me mijn muizenissen doen vergeten.

Een Hunzelaar.